Recentelijk las ik in een interview met dubstep-turned-houseproducer Skream dat het idee van een album eigenlijk te veel druk met zich meebrengt. Zijn voorkeur gaat uit naar gewoon releasen waar je zin in hebt zonder te voorzien van labels die dat soort druk met zich meebrengen. En zijn visie is: breng vooral singles, ep’s en mixtapes uit wanneer jij daar zin in hebt, want de vrijheid die dat met zich meebrengt zal je creatieve output alleen maar ten goede komen.
Ik wil het hiermee eens zijn. Sterker nog, ik ben het hiermee eens, tot op zekere hoogte. Deze attitude werkt namelijk vooral heel goed voor producers van instrumentale output. Helemaal voor hen die hun eigen geluid nog niet helemaal gevonden hebben of wiens stijl nog aan verandering onderhevig is. Ik merk echter dat anno 2015, vooral voor vocalisten (of dat nou zangers of rappers zijn) het album juist belangrijker wordt. Dat nummers binnen zo’n context alleen maar meer betekenis krijgen. En dat de statement die je maakt met een album heel veel zegt over wie je op dat moment bent of waar je voor staat als artiest. Getuige bijvoorbeeld het laatste album van Kendrick Lamar, waarvan het geheel groter is dan de som der delen. En die zin moet je echt even laten bezinken.
Het idee dat een verzameling van tien, zestien of hoeveel dan ook nummers samen nog veel vetter klinkt dan dat die nummers apart zouden klinken, zegt namelijk heel veel over je skills betreffende het maken van een album, wat wezenlijk iets anders is dan een verzameling singles opnemen. En niet heel veel artiesten kunnen het. A$AP Rocky kan het. Nu moet ik er wel bij zeggen dat At.Long.Last.A$AP geen conceptalbum is. Er is geen overkoepelend thema of onderwerp. Er wordt wel meermalen verwezen naar LSD en Rocky is daarmee een van de weinige (sowieso de enige waar ik vanaf weet) rappers die zich inlaat met deze shit. Als je me een klein beetje kent, weet je dat ik daar gevoelig voor ben.
Verder klinken de beats over het algemeen vrij melancholisch, wat ongetwijfeld te maken zal hebben met de het overlijden van A$AP Yams. Zonder meer een extreem nare ervaring voor Rocky die hem als een mentor zag, maar de beste kunst komt –zo blijkt maar weer– voort uit verdriet. Misschien is het daarom ook een vrij radio-onvriendelijk album. Mijn enige issue is dat juist de track met Kanye West me het minst aanspreekt. Om het goed te maken is voor L$D een van de beste videoclips allertijden geschoten. Dichterbij het ervaren van lsd zal je zonder het te gebruiken niet komen.
